Mr: Hasan Baftijari
Muhamedi (s.a.u.s.) lindi në një familje fisnike të Kurejshëve, në qytetin e Mekës, në vitin e Ngjarjes së Elefantit (571 e.s.). Babai i tij ishte Abdullah ibn Abdul Muttalibi, dhe nëna ishte Amina bint Wahb, e dy origjinave fisnike që bashkoheshin te Kilabi. Fisi i tij, Banu Hashim, ishte i njohur për bujarinë dhe autoritetin, dhe gjyshi i tij, Abdul Muttalibi, luajti një rol të madh në rritjen e tij, duke e mbrojtur dhe edukuar si një djalë të veçantë nga të gjithë fëmijët e tjerë të fisit (Ibn Hisham, Sirah Nabawiyah; Al-Tabari, Tarikh al-Tabari).
Abdullah vdiq para se Muhamedi të lindte, duke e lënë foshnjën jetim. E ëma, Amina, mori kujdesin e tij deri sa edhe ajo vdiq kur Profeti ishte rreth gjashtë vjeç, duke e lënë nën kujdestarinë e gjyshit të tij dhe më pas të xhaxhait Ebu Talib. Ky fillim jetik i lënduar, por i mbushur me kujdes dhe dashuri, e formoi karakterin e tij fisnik dhe të butë.
Si shumë arabë të fisit Beni Sa’ad, Muhamedi (s.a.u.s.) u dërgua të marrë gjidhënie nga Halimja Sa’diyje. Ky qëndrim në familjen e saj, larg qytetit të Mekës, i dha forcë fizike dhe shëndet. Ai përjetoi shumë begati dhe mbrojtje hyjnore, duke treguar shenja të veçanta që do të dallonin jetën e tij të ardhshme si profet. Një nga ngjarjet e njohura është çarja e gjoksit të tij nga Xhibrili, që simbolizonte pastrimin shpirtëror dhe largimin e çdo prirjeje të keqe (Ibn Hisham, Sirah Nabawiyah).
Përveç Halimës, kujdesi i nënës së tij Amina dhe shërbyesve besnikë si Umu Ejmen ishte jetik për rritjen e tij. Ai mësoi që nga fëmijëria të ndihmonte të varfrit dhe jetimët, të shfaqte durim dhe sjellje të larta morale, duke u dalluar për mirësinë që do ta karakterizonte gjithë jetën e tij.
Në fëmijëri dhe adoleshencë, Muhamedi (s.a.u.s.) u dallua për moralin, ndershmërinë dhe urtësinë. Ai nuk merrte pjesë në praktikat e paganëve dhe qëndronte larg të gjitha zakoneve të dëmshme si alkooli, bixhozi apo prostitucioni. Për këto veti të veçanta, ai u njoh si “El-Amin” (i besueshmi) nga të gjithë në Mekë. Kjo reputacion e tij u formua jo vetëm për shkak të natyrës së tij, por edhe për mënyrën si ai ruante amanetin dhe ndihmonte të tjerët.
Ai u mor me punë të thjeshta tregtare dhe me ruajtjen e deleve të fisit, duke mësuar durim dhe përgjegjësi. Nga ana tjetër, udhëtimet tregtare me xhaxhain Ebu Talib dhe tregtimi me pasuritë e Hatixhes i dhanë mundësi të shfaqte aftësi të veçanta në besueshmëri dhe menaxhim (Ibn Hisham, Sirah Nabawiyah; Al-Tabari, Tarikh al-Tabari).
Kur ishte 12 vjeç, Muhamedi (s.a.u.s.) udhëtoi me karvanin tregtar të Ebu Talibit në Sham. Atje, prifti krishterë Behira e identifikoi si njeri i madh dhe i shenjtë, duke parashikuar rolin e tij profetik në të ardhmen. Kjo ngjarje tregon qartë se Profeti ishte i mbrojtur dhe i veçantë që nga fëmijëria.
Në moshën 20 vjeç, Muhamedi (s.a.u.s.) mori pjesë në ngjarje të rëndësishme shoqërore, si Lufta e Fuxharit dhe vendosja e Paktit të Drejtësisë (Hilful Fudul). Ai tashmë shfaqte cilësi udhëheqëse dhe përkujdesjeje për drejtësinë, duke kontribuar në zgjidhjen e konflikteve midis fiseve Kurejsh dhe të tjera (Ibn Hisham, Sirah Nabawiyah).
Në moshën 25 vjeç, Muhamedi (s.a.u.s.) u martua me Hatixhen, gruan më fisnike dhe të pasur të Mekës. Ajo njohu mençurinë dhe besnikërinë e tij, dhe kjo martesë solli stabilitet dhe respekt shoqëror për të. Ai menaxhoi tregtinë e saj me ndershmëri dhe drejtësi, duke fituar reputacion të madh si njeri i drejtë dhe i besueshëm.
Para shpalljes profetike, Muhamedi (s.a.u.s.) tregonte largpamësi, moral të lartë, durim dhe humanizëm të rrallë. Ai ndihmonte jetimët dhe të varfrit, ruante amanetet, dhe përshkruhej nga të gjithë si njeriu më i besueshëm dhe i sjellshëm. Përgatitja shpirtërore dhe karakteri i tij u formuan që në fëmijëri, duke e bërë atë të përgatitur për misionin profetik që do të vinte pas moshës 40 vjeç (Ibn Hisham, Sirah Nabawiyah; Al-Tabari, Tarikh al-Tabari; Ibn Sa’ad, Tabaqat al-Kubra).
Ibn Hisham, Sirah Nabawiyah, redaktuar nga Ibn Ishaq
Al-Tabari, Tarikh al-Tabari
Ibn Sa’ad, Tabaqat al-Kubra
Al-Qurtubi, Al-Mufhim fi Sirat an-Nabi
Muhammad Al-Ghazali, The Life of the Prophet Muhammad